જીવતે જીવત જગતીયું

      કોઈએ સર્વે કરવો જોઈએ કે રોજ પ્રગટતા ઢગલેબંધ પુસ્તકોમાંથી ખરેખર પ્રગટવા યોગ્ય કેટલા હતાં? લાઈબ્રેરીના ફાટફાટ થતા કબાટો જોઈને વિચાર આવે છે કે માણસ માટે જ નહીં પુસ્તકો માટે પણ કુટુંબનિયોજન હોવું જોઈએ. અમારા મિત્ર બચુભાઈ કહે છે: ‘પહેલાં એવું નહોતું થતું પણ હવે પ્રેસની શોધ થયા પછી કોઈના ભેજાનો સાવ નકામો કચરો પુસ્તકનું રૂપ ધારણ કરીને આપણા હાથમાં આવી પડતો આપણે અટકાવી શકતાં નથી…!’ ટેલિફોન વપરાતો ના હોય તો ટેલિફોન ડિપાર્ટમેન્ટ તરફથી તેને ‘નોન યુઝ’માં મૂકવાની સગવડ મળે છે. લાઈબ્રેરીઓ પાસે પણ નકામા પુસ્તકોને નોનયુઝમાં મૂકવાની વ્યવસ્થા હોવી જોઈએ. દોસ્તો, લેખક હોવું ગુનો નથી. પુસ્તક છપાવવા એ પણ ગુનો નથી. પણ અધકચરી માહિતીવાળું, નબળું પુસ્તક પ્રગટ કરવું એટલે કુંભારના સાધારણ માટલાને શિલ્પકૃતિ ગણીને મ્યુઝિયમમાં ગોઠવી દેવા જેવી ભૂલ ગણાય. પુસ્તકો કાળની કેડીએ મૂલ્યવાન સંદેશો અંકિત કરી જાય છે. એ સંદેશો પરિપક્વ અને ઉપયોગી હોવો ઘટે. પુસ્તક છપાયને નષ્ટ થાય ત્યાં સુધી તેનું પ્રત્યેક પાનુ(લેખક વતી) વાચકોનો રોષ ઝીલતું રહે એ લેખકનું જીવતે જીવત મૈયત થયેલું ગણાય.

dineshpanchal.249@gmail.com

dineshpanchalblog.wordpress.com

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s